Chapter 1 Shy to say love..... HanWon

การที่เราได้รักใครสักคน มันเป็นความรู้สึกที่ดีแบบนี้ใช้มั้ย ซีวอน เพราะอย่างนี้ไง

ฉันถึงได้รักนาย การที่ฉันทำเป็นไม่สนใจ นายก็อย่าโกรธชั้นเลยนะ เพราะที่ฉันทำเป็นไม่สนใจนายก็เป็นเพราะว่าฉันอายที่จะต้องเป็นคนเริ่มก่อน เอาเป็นว่าฉันก็รักนายเหมือนกันก็พอ..

ฮัน ตื่นรึยังเสียงหนุ่มหล่อของวงเอสเจ หรือ ชเว ซีวอน ดังขี้นจากนอกห้องนอนของกระหรี่ยงน้อยแห่งวงเอสเจ

ใกล้แล้ว ประตูไม่ได้ล็อค จะเข้ามาก็เข้ามาสิน้ำเสียงงัวเงียของคนที่ยังอยู่บนเตียงดังขึ้น

แอ้ด..... เสียงเปิดประตูตามมาด้วยร่างสูงของชเว ซีวอน เข้ามานั่งลงเป็นเตียง มีผลทำให้เตียงยุบตัวลงตามน้ำหนักของคนที่เพิ่งนั่งลงมา

ที่รัก มอร์นิ่งคิส ไม่ต้องบอกร้องม้างงงงงงงงงง ว่านายชเว ซี วอน ทำอะไรผม น่าอายเป็นบ้า

(แต่มันก็รู้สึกดีอะนะ)

-////- หน้าฮัน

^////^ หน้าซีวอน

ฉันจะอาบน้ำ ออกไปข้างนอกสิเสียงกระเหรี่ยงน้อยเอ่ยเสียงเบาอย่างอายๆ ซีวอนยอมออกไปแต่โดยดี แต่ก็ทิ้งคำพูดบางอย่างที่ทำให้คนหน้าแดงป็นลูกตำลึงสุกเอาไว้

แหม ฉันก็เคยเห็นหมดแล้ว อายไปได้

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

โห หน้าแดงเชียวนะ ฮันจ๋าคังอินเอ่ยแซวหนุ่มน้อยชาวจีน ทำเอาผู้มีฉายาว่าซิมบ้าอยากจะกระโดดถีบขาคู่ขึ้นมาตงิดๆๆ

คนของฉัน นายห้ามยุ่งเข้าใจมั้ยซีวอนเอ่ยกระซิบน้ำเสียงจริงจัง

โห ขี้หวงว่ะผู้มีสมญานามว่าหมี เอ่ยขึ้นเช่นกัน ก่อนที่จะเดินไปหาลีดเดอร์สุดสวยที่พึ่งออกจากห้องนอนของเขา

ทึกจ๋า ตื่นแล้วหรอที่รัก

ตื่นแล้ว! ว่าแต่นายขโมยมาม่าของฉันไป 3 ซองนะ คังอินอีทึกเอ่ยเสียงเหี้ยม เจ้าหมีหน้าจ๋อยไปทันตาเห็น

กร๊ากกกกก เสียงหัวเราะสะใจสุดๆของเจ้าซิมบ้าทำให้เจ้าหมีอ้วนหันมาค้อนอย่างเคืองๆ ก่อนต้องเดินต้อยๆตามง้อหัวหน้าวงคนสวย

ฮันนี่ วันนี้ไปเที่ยวกันนะ ^O^ หลังจากหัวเราะเยาะเย้ยคนอื่นแล้ว นายชเวซีวอนก็หันไปอ้อนคนข้างตัวทันที

ไม่เสียงกระเหรี่ยงเอ่ยขัดขึ้นทันที เพราะวันนี้ซีวอนมันลืมไปได้ไงว่าเป็นวันเกิดของไอ้หมีใหญ่ มันโดนลงโทษแน่ 55+ ไม่บอกมันดีกว่า สะใจในอารมณ์ กร๊ากกกกกกกกกก

ว่ะ ฮ่ะ ฮ่าๆๆ หัวเราะทีหลังดังกว่า ไอ้คุณชาย ชเว ซีวอน หมีใหญ่หัวเราะดังพอๆกับ เสียงลำโพงในงานคอนเสิร์ต แต่เมื่ออีทึกกำลังเดินหนี มันก็รีบวิ่งตามไปงอนง้อต่อทันที

คำปฎิเสธของฮันทำเอาชายชเวซีวอนถึงกับคอตก เดินไปนั่งปลูกเห็ดที่มุมมืดของห้อง พลางบ่นพึมพำอยู่คนเดียว

จุ๊บการหอมแก้มจากกระเหรี่ยงน้อยที่เดินตามมาง้อเขา ทำเอาสิงโตอึ้งกิมกี่ไปพักใหญ่ ร้อยวันพันปี ฮันไม่เคยที่จะแสดงออกแบบนี้นี่นา ซีวอนมัวแต่อึ้งกับการกระทำนั้นนาน 10 วินาที ก่อนจะหันไปมองหน้าฮันที่กำลังโปรยยิ้มอันทรงเสน่ห์มาให้

" อ่า~ฮันจ๋าเขารักตะเองที่สุดเลย>//<" ซิบบ้าน้อยถึงกับกระโดดกอดฮันอย่างลิงโลด โดยไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มแปลกๆของฮันที่เปลี่ยนไป

"ว่าแต่.........คืนนี้ขอฉันรุกเหอะนะ ซีวอน"ฮันคยองเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ปานกับก็อปมาจากเจ้าแม่ฮีชอล กระแสแปลกๆที่เจือในน้ำเสียงของกระเหรี่ยงน้อยทำเอาซีวอนที่กำลังกอดฮันแน่นอย่างดีใจสุดขีดถึงกับชะงักนิ่ง

เอ่อ..มะ..เมื่อกี้ฮันนี่พูดว่าอะไรนะจ๊ะ ซิมบ้าน้อยพยายามถามเสียงหวาน แม้หน้าตาคลี่ยิ้มบานเป็น

กระด้งจะซีดลงเล็กน้อย ก็จะไม่ให้ซีดได้ยังไง ในเมื่อคนที่ผมกอดเมื่อกี้ยังกับไม่ใช่ฮัน น้ำเสียงที่ถามอาจฟังดูเรื่อยๆแต่จริงจังจนน่าขนหัวลุก

เปล๊า~ฉันแค่ถามเล่นๆ เพื่อนายจะยอมให้ฉันรุกบ้างก็เท่านั้น

"ไม่ได้หรอก ฮันนี่ต้องเป็นเคะเท่านั้นนะจ้ะ ตะเอง เขารับไม่ได้นะถ้าตัวเองจะเป็นเมะ"คนตัวโตกว่ายังคงกอดคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนราวกับจะแสดงออกว่ารักขนาดไหน แต่คนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขากับดีดดิ้น

นี่ซีวอน นายไม่หิวหรอ ฉันจะไปทำกับข้าวนะหนุ่มน้อยชาวจีนถึงกับเลือดสูบฉีดจนใบหน้าเป็นสีแดง เมื่อได้ยินคำตอบ

ไม่ล่ะ เมื่อคืนกินนาย ยังอิ่มไม่หายเลยฮันคยองยังคงดิ้นอยู่ในอ้อมแขน แต่สลัดยังไงก็ไม่หลุด

ไอ้สิงโตบ้า ฝากไว้ก่อนเฮอะ

ว่าแต่เราไปข้างบนกันดีกว่านะจ้ะ ฉันชักอดใจไม่ไหวแล้วซีวอนอุ้มฮันไว้ในอ้อมแขน ร่างบางดีดดิ้น แถมยังหยิกเนื้อของเขาเข้าให้อีก แต่คนอย่างซีวอนเรอะจะทนไม่ไหว หยิกได้หยิกไป ถึงห้องก่อนเหอะ พ่อจะแก้แค้นให้หนำใจเลย คิดถึงตรงนี้เขาก็เปิดประตูห้องทันที ก่อนจะเท้าถีบประตูและล็อคห้อง

ซีวอนจ๋า...นี่มันยังเช้าอยู่นะฮันคยองเอ่ยท่าทางเจี๋ยมเจี้ยมเมื่อรู้ชะตากรรมตัวเองในอีกไม่กี่นาที ก่อนที่ซีวอนจะปิดปากด้วยริมฝีปากสีชมพูของเขา แต่ร่างบางยังคงไม่ตอบสนอง เขาจึงกัดที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายเพื่อให้เปิดทางให้เขา

อื้อ อืม ซีวอนเสียงของฮันคยองดังขึ้น เมื่อร่างหนาถอดเสื้อของเขาออกแล้วเริ่มไล้ซองคอ ลงมาถึงตุ่มไตสีชมพูของเขา ร่างบางบิดตัวไปมาด้วยความสยิว

+++++++++++++++

85%